RIBW ZWWF | Appels en peren
a a a

Appels en peren

Vakanties in het buitenland zijn bij uitstek geschikt om je eigen situatie eens onder de loep te nemen. In mei ben ik met vrienden gaan fietsen op Java en Bali. Het zijn bijzondere eilanden, met een indrukwekkende natuur. Ook het aantal mensen dat je ziet, is indrukwekkend. Dat is niet verwonderlijk. Java heeft meer dan 114 miljoen inwoners, terwijl het eiland 'slechts' drie keer groter is dan Nederland.

Niet alle mensen op Java en Bali hebben werk. Sterker nog, ze mogen blij zijn áls ze werk hebben. En ook dan zijn nog niet alle zorgen van de baan. Het blijft zwoegen en ploeteren. Het maandsalaris is laag. Zo kocht ik voor m'n jongste dochter een zilveren armband met oorbellen. Achttien euro. Voor de maker bijna twee keer zijn maandsalaris.   

De arbeidsomstandigheden zijn minimaal en het werk is vaak zwaar. In een smederij zitten de medewerkers op de grond. Dat is hun werkplek. In een kroepoekbakkerij werken mensen de hele dag in een lucht die stijf staat van de olie. Batikken is geen sinecure. Niet alleen is het fysiek zwaar, ook sta je van 's morgens vroeg tot 's avonds laat in de verflucht. Mensen sjouwen dagelijks met honderd kilo, berg op en berg af. Opbrengst: een modaal Indonesisch inkomen.

Natuurlijk was ik benieuwd naar de omstandigheden in psychiatrische instellingen. Het is niet makkelijk om daarover iets te weten te komen. Bij een bezoek aan een psychiatrisch ziekenhuis, een privé-kliniek, werd ik vriendelijk te woord gestaan, maar tegelijkertijd op gepaste afstand gehouden. Cliënten heb ik niet gezien, evenmin verplegend personeel. De kliniek maakte een gesloten indruk. Het lijkt erop alsof over mensen in instellingen en opvanghuizen niet openlijk wordt gesproken. Daarentegen kwamen we op straat volop mensen tegen van wie we dachten dat zij wel een of andere vorm van psychiatrische begeleiding konden gebruiken. Niemand lette op hen. Of iemand zorg krijgt, is vaak een kwestie van geld. Daarnaast weegt de stem van de familie zwaar.

Vergelijk je deze situaties met die in Nederland, dan vallen grote verschillen op. Niet alleen in salaris en arbeidomstandigheden. Onze psychiatrische zorg kenmerkt zich door openheid. Daarnaast beslist bij ons niet de familie over opname of begeleiding, maar de cliënt in samenspraak met de behandelend arts. Bovendien zijn wij in Nederland sterk in systemen en structuren. Je kunt Indonesië niet met Nederland vergelijken. Je komt dan al snel bij appels en peren. Toch dagdroom ik nu wel eens: hadden we in Nederland maar zoveel arbeidskrachten als in Indonesië. We zouden sterk kunnen uitbreiden en één-op-één-zorg kunnen bieden aan onze cliënten. Ik weet: het zijn dagdromen.

Ria von Bönninghausen

SitemapColofonDisclaimer © RIBW Zaanstreek, Waterland en West-Friesland