Ik ben cool

Het is altijd gevaarlijk stoere dingen over jezelf te roepen. Toch waag ik het erop. De titel van deze blog geeft het al aan: ik ben cool. Ik zal het toelichten.

Begin deze maand dongen wij met het Trainingscentrum Paardenweide in Zwaag mee naar de RIBW Alliantie Trofee 2011. Deze trofee is bedoeld voor een RIBW-project dat zich het meest richt op maatschappelijke participatie. De prijs wordt om de twee jaar toegekend en bestaat uit een geldbedrag en een sculptuur. Alle RIBW's van Nederland doen met een of meerdere projecten mee.

In Trainingscentrum Paardenweide wonen jongeren met autisme. Het is een veilige en prettige plek waar deze jongeren praktische en sociale vaardigheden kunnen leren. De nadruk ligt op de ontwikkeling van woon- en werkvaardigheden die zij nodig hebben om zelfstandig te wonen en deel te nemen aan de samenleving. Het trainingscentrum biedt therapie, opleiding, individuele trainingen, groepstrainingen en trainingen voor ouders, broers en zussen. De jongeren wonen hier maximaal vijf jaar.

Van alle inzendingen mochten tien genomineerden zich presenteren tijdens het RIBW Evenement in Papendal op 3 maart. Wij waren één van de tien. De presentatie werd gehouden door medewerkers, jongeren van het trainingscentrum en hun ouders. Zij hadden zich daar ruim van tevoren terdege op voorbereid. In totaal bezochten zo'n 750 medewerkers van alle RIBW's het evenement.

Vanaf december 2010 konden medewerkers van RIBW's op een speciale website hun stem uitbrengen. Daarvan hebben zij actief gebruikgemaakt. Daarnaast heeft een groot aantal deelnemers aan het evenement via sms gestemd. De uitkomst was dat drie projecten er met kop en schouders bovenuit staken. De jury kon zich volledig vinden in de uitslag.

Ik herinner me nog goed het moment waarop de jury de eerste drie plaatsen bekendmaakte. Ik vond dat wíj moesten winnen. Niet omdat ik die trofee de concurrenten niet gunde. Allerminst. Ik vond dat, omdat ik altijd graag wil winnen en omdat wij er ons stinkende best voor hadden gedaan. 'Wij' wil zeggen: cliënten, familie en vrienden van cliënten en natuurlijk onze medewerkers. Mijn rol was zeer beperkt.

Tijdens de bekenmaking van de winnaar was ik niet helemaal mezelf. Ik was bloednerveus. Ik hoorde van alles. Veel ging langs me heen. Misschien wel alles. Totdat ik onze naam als winnaar hoorde. Het gejuich van ons team was enorm. Wat kwam daar een spanning en energie vrij. En bij mij was het niet anders. Maar niemand die het zag, want ik stond achteraan. Ik heb me meteen 'vermand'. Cool, dacht ik. Cool. Ik ben cool.

 Ria von Bönninghausen