Ik ben niet boos!

Ik kom er eerlijk voor uit: ik schiet wel eens uit m'n slof. Maar die keren kun je op één hand tellen. In het algemeen heb ik mezelf goed in de hand en word ik niet snel boos. Ook nu ben ik niet boos. Ik herhaal: niet boos.

Het zal u niet verbazen waarom ik niet boos ben: de bezuinigingen die het kabinet wil doorvoeren in de geestelijke gezondheidszorg. Het gaat om 600 miljoen euro. Peanuts. Ik slik even en een mogelijke boosheid is al weg.

Wat houden die bezuiniging in en welke gevolgen hebben ze? Het antwoord is eenvoudig. Minder geld betekent een hogere eigen bijdrage voor mensen in geestelijke nood. Toch kunnen die mensen nog heel wat kiezen: thuis blijven, problemen bespreken met de kat, de hond, buurman, buurvrouw of naar de geestelijke gezondheidszorg gaan en daarvoor in de geldbuidel tasten. Logisch toch. Want, laten we eerlijk zijn, veel mensen gaan voor de lol naar een psychiater. Gesubsidieerd geestelijk vermaak moet aan banden worden gelegd. En bandeloos gesubsidieerd vermaak moet radicaal van tafel. Wie kan daarover boos zijn?

En nog iets. Velen laten zich met een rechterlijke machtiging opnemen. Het aantal toetsingen daarvoor is gestegen tot jaarlijks 21.000. Dat is belachelijk veel en kost klauwen met geld. Het kabinet heeft dat doorzien. Zij gaat daaraan paal en perk stellen. Het is absoluut onredelijk daarover boos te worden.

Rechtvaardig is ook het empatisch besluit van de regering om mensen met een lichamelijke kwaal financieel te sparen. Die kwalen zijn pas echt pijnlijk.

Over rechtvaardig gesproken. Nederland is een rechtvaardig land. Iedereen draagt naar vermogen bij. Terecht dat de regering ook de zogenaamde kwetsbaren aanspreekt op hun verantwoordelijkheid. Het levert fantastische resultaten op. Onze cliënten hebben veelal een Wajong-uitkering van circa € 900-€ 950 per maand. Daarvan gaat een eigen bijdrage van € 400 af en met de maatregelen van de regering komt daar nog eens € 425 in negatieve zin bij. En dan houden ze nog wat over om van te leven. Dat is rechtvaardig én sociaal. Niet boos dus! Honderd procent zeker!

Mensen zeggen wel eens dat iedereen in Nederland fundamenteel recht heeft op een goede geestelijke gezondheidszorg. Dat vind ik ook. Maar voor niets gaat de zon op. Je mag best een beroep doen op de zwakkeren in onze samenleving. Zij horen er ook bij. Bovendien: waarom moeilijk als het makkelijk kan? Moet ik daarover boos worden? Laat me niet lachen! 

Ria von Bönninghausen