Alcohol is een sluipmoordenaar

"Ik vind het eigenlijk helemaal niet nodig om begeleid te wonen. Het geld dat de RIBW aan mij kwijt is, kunnen ze beter aan Afrika geven."

"Ik zeg het altijd maar zo: wonen bij de RIBW is als wonen in een studentenhuis. Alleen heb ik mijn huisgenoten en mijn kamer niet zelf uitgekozen." Sinds zestien maanden woont Jos in een beschermde woongroep in Wormerveer. "Ik ben, zoals men dat omschrijft, wilsonbekwaam", vertelt hij. "Dat betekent dat wanneer ik zelfstandig woon, er maatschappelijke teloorgang kan ontstaan. Dat houdt in dat ik door alcoholgebruik mogelijk mezelf verwaarloos. Ik blijf ageren tegen de situatie waarin ik me bevind. Maar goed, de rechter heeft gesproken."

"Ik ben geboren in een heel normaal gezin. Ik was de tweede van een tweeling. In die periode waren er nog geen echo's, dus ik kwam onaangekondigd. Ik ben liefdevol opgevoed en ik heb een gelukkige jeugd gehad. Niks mis mee.
Na de mavo en de havo heb ik de opleiding tot A-verpleegkundige gevolgd. Vervolgens heb ik me gespecialiseerd tot hartbewaking en intensive care verpleegkundige. Ik heb zesentwintig jaar lang met veel plezier in de gezondheidszorg gewerkt. De liefde die je terugkrijgt van patiënten, daar doe je het toch voor!"

"Mijn problemen ontstonden op het moment dat mijn vrouw bij me wegging. Ik had enorm veel hartzeer van de scheiding en kon die pijn geen plek geven. Dus ging ik met vrienden de kroeg in. Kijk, iedereen drinkt natuurlijk wel eens een borreltje. Maar als je vaak en veel alcohol drinkt, is dat heel slecht voor je lichaam. Natuurlijk wist ik dat uit de gezondheidszorg. Ik had alleen nooit verwacht dat ik er iets aan over zou houden.
Toen ik hoorde dat ik het syndroom van Korsakov had, moest ik wel even slikken. Korsakov valt onder de noemer NAH, niet aangeboren hersenafwijkingen. Dat betekent dat het in de loop van het leven is aangeworven. Een van de symptomen is dat je kortetermijngeheugen minder goed functioneert."

Jos werd aanvankelijk opgenomen in de Symfora Groep in Laren. Daar wist hij zijn situatie al snel ten goede te keren. "Samen met een van de teamleiders ben ik alcoholpreventielessen gaan geven op middelbare scholen. Deze voorlichting sloeg in als een bom, ik kreeg veel leuke en positieve reacties van leerlingen. Ik vind het heel belangrijk dat jonge mensen zich bewust zijn van de gevaren van alcohol, daarom wil ik ze graag waarschuwen en voorlichten.
Zelf merk ik er trouwens niets van dat ik Korsakov heb. Ik kan horen, zien, ruiken, proeven en alles bewegen. Ik merk ook niet dat ik vergeetachtig ben. Kijk, we vergeten allemaal wel eens wat. Als iets echt belangrijk is, dan onthoud ik het wel."

"Ondanks alles heb ik gelukkig altijd een goede band gehouden met mijn ouders en mijn kinderen. Zij zijn heel belangrijk voor me. Ik ga ieder weekend naar mijn moeder. Daar zie ik mijn kinderen regelmatig. Als er met hen een keer iets aan de hand is, hoop ik dat ze naar mij toekomen voor advies. Mijn kinderen kunnen altijd bij me terecht!"