Juist nu

Niets is zo vervelend als onduidelijkheid. Behalve onduidelijkheid in het kwadraat. En daar hebben we met de val van het kabinet mee te maken. Wat nu? Wie het weet, mag het zeggen.

Normaal gesproken zijn wij in ons werk niet zo snel van ons stuk te brengen. Voor elk probleem vinden we wel een oplossing. Maar nu is het heel moeilijk. Tot voor kort was een beperkt aantal onderwerpen controversieel. Nu het kabinet is gevallen, is dat aantal fors toegenomen. Ik noem er u een paar: wet werken naar vermogen, overgang AWBZ naar Wmo, scheiden wonen en zorg, van zorgkantoor naar zorgverzekeraar, forensische zorg, beginselenwet AWBZ-zorg, verplichte GGZ, invoering NHC en transitie jeugdzorg naar gemeente. Ik zal u niet vermoeien met de uitleg van die onderwerpen. Ik wil u alleen maar laten zien over hoeveel zaken de regering nog beslissingen moet nemen. Met andere woorden: hoeveel onduidelijkheid er nog heerst. En ik heb nog niet eens alle onderwerpen genoemd.

Als RIBW ZWWF zitten we midden in die onduidelijkheden. Wat moeten we doen? Doorgaan alsof er niets aan de hand is? De armen over elkaar slaan en afwachten totdat duidelijkheid ontstaat? De regering wilde gisteren dat, maar wat wil ze vandaag? En morgen? Nog nooit waren tijden zo onzeker. Als RIBW ZWWF maken we meerjarenbeleidsplannen. De periodes worden steeds korter. Binnenkort ronden we het beleidsplan 2013 – 2015 af. Verder durf en wil ik niet kijken. Nog even en we maken meermaanden- of meerwekenbeleidsplannen. Of we bellen aan het begin van de week met de premier om te zien of het kabinet nog in het zadel zit.  

Maar niet alleen de regering is zwalkend. Ook gemeenten zenden tegenstrijdige signalen uit. Neem de overgang van AWBZ naar Wmo, waarbij gemeenten vanaf 2013 verantwoordelijk zijn voor extramurale begeleiding van cliënten. De ene gemeente wil doorgaan op de ingeslagen weg, terwijl de andere gemeente pas op de plaats wil maken, omdat zij meer voorbereidingstijd nodig heeft voor haar taak. En nu? Wat moet het RIBW ZWWF? We weten niet wat zal veranderen, noch voor onze cliënten, noch voor onszelf.

Maar één ding weet ik zeker: de meest kwetsbare groep in onze samenleving mag niet de dupe worden van het gehannes in de Nederlandse politiek. Wij gaan door. Wij blijven onze cliënten helpen en steunen met de best mogelijk zorg. Dat deden we gisteren. En dat doen we ook nu. Juist nu.

Ria von Bönninghausen