Moet ik zwijgen?

Als bestuurder moet je weten wanneer je iets kunt zeggen en wanneer niet. Op dit moment kan ik wellicht beter zwijgen. Maar het lukt mij niet. 

Waarover gaat het? Niet het weer. Al was dat wel de aanleiding. En dan vooral de wisselvalligheid van het weer, zoals de laatste tijd. Denk je dat het mooi weer wordt, krijg je een stortbui op je dak. Neem je de paraplu mee, schijnt uren achter elkaar de zon. Je wordt er niet goed van.

Niet het weer dus. Maar wat dan? Het is eenvoudig: we weten niet wat we moeten doen. De politiek stort een vracht aan bezuinigingen over ons heen en het is niet duidelijk of het daarbij blijft. Sterker nog, bij tijd en wijlen roept de politiek dat die vracht niet telt en dat daarvoor in de plaats een andere komt. Een bezuinigingsronde van € 600 miljoen in de geestelijke gezondheidszorg. Scheiding van wonen en zorg. Persoonsgebonden budget (PGB) op de schop. Ambulante zorg van de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ) naar de Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO). En dan volgt een aanpassing hier en een verandering daar. Hoe moeten wij als RIBW ZWWF daar beleid op maken?

We doen wat we kunnen. Ook wij bezuinigen. Zo hebben we vorig jaar de kilometervergoeding gereduceerd. Daar zijn onze medewerkers in de ambulante zorg natuurlijk niet blij mee. Ambulante zorg verhuist naar de WMO, waardoor gemeenten verantwoordelijk zijn. Maar wat weten wethouders van chronische psychiatrie? Ik heb wethouders gesproken die beweren dat vrijwilligers ons werk kunnen doen. Zo'n wethouder moet je hebben. En dan gaan werkeloze zorgverleners naar de gemeente voor een uitkering. Dat bezuinigt lekker. Wij zijn juist in het leven geroepen om deskundige zorg te verlenen. Elke wethouder die niet bij ons aanklopt voor professionele ambulante zorg, doet cliënten tekort. Veel wethouders kennen tegenwoordig maar twee woorden: 'bezuinigen' en 'vrijwilligers'.   

De politiek moet duidelijkheid geven. Wanneer beginnen welke bezuinigingen? Welke consequenties heeft dat voor ons? Op welke manier wordt de ambulante zorg voortgezet? En zo zijn er nog vele vragen. Onduidelijkheid zorgt voor onrust en onrust levert belabberde zorg op. Niemand is met onrust gebaat. Ministeries niet, politici niet, zorgverzekeraars niet, gemeenten niet, bestuurders niet, naasten niet, mantelzorgers niet en zorgverleners niet. En dan heb ik het nog niet eens over de belangrijkste en kwetsbaarste groep: de cliënten zelf. Zij zwijgen. En daarom alleen al kan ik niet zwijgen. Gelukkig maar. 

Ria von Bönninghausen