Begaafd maar nooit erkend

"Ik heb bepaalde ziektes, gektes, of begaafdheden, hoe je het ook wilt noemen. Iemand moet mij een beetje sturen en leiden, dan gaat Het best aardig met me."

"Soms heb ik idiote verhalen over allemaal ingewikkelde dingen, zoals nieuwe formules en uitvindingen. Mijn eerste uitvinding was de strippenkaart. Dat idee is ontstaan toen ik in de bus zat. Destijds werd er nog gebruikgemaakt van een oud draaisysteem, dat was zo onhandig! Ik wilde iets nieuws bedenken. Opeens werd ik een soort ideeënfabriek. Het idee voor de strippenkaart stuurde ik telepathisch naar de minister van Verkeer en Waterstaat, die het meteen
in behandeling nam. Tsja, dan strijken anderen met de eer, maar dat heb ik nooit erg gevonden. Een ander voorbeeld is het Ro-deeltje, dat heb ik ook bedacht. Daar heeft een Nederlander de Nobelprijs mee gewonnen. Verder heb ik op school bij natuurkunde de relativiteitstheorie van Einstein gehad. Die heb ik later afgemaakt tot de theorie van alles. Daar is een Australiër mee op de loop gegaan. Ik stuurde dergelijke ideeën destijds naar ministers, uitvindinginstituten, Philips of naar Japan. Ik kon er namelijk niets mee, ik heb geen status, en volgens de wetenschap ben ik gek. Ik vind het wel jammer dat ik nooit de encyclopedie heb gehaald. Maar ja, bekendheid kan ik helemaal niet aan."
"Ondertussen moest ik ook nog een gewoon leven leiden," vertelt Sietse verder, "ik moest mijn drie kinderen opvoeden en mijn vrouw bezighouden. Ik ontmoette mijn vrouw toen ik 32 jaar was, op het dagcentrum van de GGZ in Amsterdam. Het was meteen raak tussen ons, binnen drie weken woonden we samen en werd ze zwanger. Ik wilde heel graag kinderen op de wereld zetten. Ik dacht: ik wil niet zomaar verdwijnen van de aarde, ik wil iets achterlaten.
Mijn kinderen waren mijn hobby en mijn werk, mijn vrouw en ik besteedden er al onze aandacht aan. We waren de gekken van de buurt: we knikkerden, speelden in de zandbak en voetbalden met de kinderen. Ze hebben een fantastische jeugd gehad!
Ik heb achttien jaar lang samengewoond met mijn vrouw en kinderen. Uiteindelijk was er te veel spanning in huis. Dat leek me niet goed voor de kinderen. Ik heb daarom besloten mijn spullen te pakken en bij de RIBW te gaan wonen. Gelukkig heb ik nog steeds een vriendschap met mijn vrouw en een goede band met mijn kinderen. Af en toe ga ik er een uurtje op bezoek."

"Toen ik net bij de RIBW woonde, wilde ik iets nieuws onderzoeken. Ik ben me bezig gaan houden met travestie. Ik heb daar mijn hele leven al neigingen toe gehad. Vroeger liep ik in de onderjurken van mijn moeder en trok ik haar korsetten aan. Stiekem natuurlijk, want dat was raar. In de winkel van de dagbesteding heb ik een damesuitzet gekocht, compleet met panty's en sieraden. Mijn gezicht maak ik niet op, daar ben ik te onhandig voor. Als ik in een rare bui ben, doe ik soms wel lippenstift op."
"Omdat ik een redelijk zwaar antipsychoticum slik, ga ik zwaar gedempt door het leven. Ondanks mijn beperkingen ben ik heel happy, daar snapt niemand wat van! Ik ben blij met niets. Ik ben een eeuwige optimist!"