Rafelrandjes van de regio

Als ambulant begeleider komt Rick veel in zwaar vervuilde woningen. “Natuurlijk bepaal ik niet hoe iemand moet leven, maar als er ratten of muizen rondlopen, dan bel ik de schoonmaakploeg van de GGD.”

Veel van zijn cliënten lijden aan schizofrenie, vermijden hulpverlening en kampen met schulden. “Ik schakel geregeld een bewindvoerder in voor de financiën.” Soms is ook justitie betrokken. Daarnaast hebben zijn cliënten vaak weinig tot geen netwerk. “Zij leven aan de onderkant van onze samenleving. Ik noem het vaak de rafelrandjes van de regio Waterland.”

 Dringende begeleidingsbehoefte

“Waar je begint als je eenmaal bij iemand binnen bent?”, vervolgt Rick. “Dat hangt af van wat er op dat moment het meest nijpende is. Als iemand zijn huis uitgezet dreigt te worden, dan startten we met de huurachterstand. De meeste van mijn cliënten hebben heel dringend begeleiding nodig. Toch hebben zij geen duidelijke zorgvraag. Of zij kunnen deze niet formuleren omdat ziekte-inzicht ontbreekt. Bij een van mijn cliënten kwam ik terecht door een rechterlijke machtiging. Hij kwam uit een drugspsychose en had acuut ondersteuning nodig. Aanvankelijk wilde hij mijn hulp helemaal niet. De eerste drie a vier maanden was het vreselijk voor me om bij hem thuis te komen. Hij keek me letterlijk weg. Toch hield ik vol. Inmiddels hebben we een goede band. Laatst vertelde hij me dat hij begrijpt dat hij me in het begin een rottijd bezorgde. Tegelijk gaf hij aan dat hij heel blij was dat ik er was. Dat ik hem niet opgaf.”

Participatie is een lange weg

Rick probeert zijn cliënten altijd te stimuleren om zoveel mogelijk in hun eigen kracht te komen. “Ik ben dan ook een groot voorstander van participatie. Toch blijkt dit in de praktijk vaak heel moeilijk voor mijn cliënten. De mensen die ik begeleid zijn vaak ernstig ziek. Participatie is dan een heel lange weg en soms gewoon niet haalbaar. Ik moet accepteren dat bij sommigen mensen stabilisatie het hoogst haalbare doel is.”

Een uur begeleiding voorkomt erger

Wat de overgang naar de Wmo voor Rick’s cliënten betekent, is volgens hem nog koffiedik kijken. “Ik sta achter de opzet van wijkteams. Ik werk graag op straat en vind samenwerking met andere organisaties en instanties heel belangrijk. Vanuit de wijk kun je sociale cohesie creëren en dat is in het belang van de cliënt. Het gevaar bestaat echter dat gemeenten hulpverleners inzetten, zoals thuishulpen, die dit werk niet aankunnen. Met alle respect, maar voor dit werk zijn opgeleide professionals nodig. Verder zullen de cliënten die ik begeleid niet uit zichzelf naar een loket komen. Als gemeenten hen niet zelf benaderen, zullen deze mensen zorg blijven mijden en daardoor weer ernstiger ziek raken en vervuilen. Uiteindelijk geeft dit overlast in een wijk. Wij kunnen als hulpverleners vaak net even dat stukje ondersteuning bieden waardoor mensen kunnen blijven functioneren. Met een bepaalde kwaliteit van leven. Mijn advies richting gemeenten is: praat veel met hulpverleners. Loop eens mee, neem een kijkje in de keuken. Dat ene uurtje begeleiding in de week voorkomt vaak veel erger, bijvoorbeeld een opname, met alle kosten van dien. Deze doelgroep is zo kwetsbaar.”

Rick, Ambulant begeleider


Dit bericht delen via:
      
Aanmelden Stel een vraag